Ptaki drapieżne

Zapewne nikomu nie sprawiłoby trudności wskazanie wśród grupy różnych ptaków ptaka drapieżnego. A jednak nie tak łatwo wymienić cechy, które zdecydowanie odróżniałyby tego

ptaka od innych.

Zakrzywiony hakowato dziób, górna szczęka pokryta u nasady miękką skórą zwaną woskówką, duże oczy, silne nogi ze szponiasto zakrzywionymi pazurami, masywne ciało i dobrze uformowane skrzydła dają wprawdzie obraz ptaka drapieżnego, ale przedstawiciele innych rzędów odznaczają się podobnymi cechami – mniej lub bardziej wyraźnie.

Nie mamy wcale pewności, czy wszystkie ptaki drapieżne są blisko ze sobą spokrewnione i pochodzą od tych samych przodków. Bardziej prawdopodobne jest, że zaszło tu zjawisko konwergencji, czyli że wywodzą się one z różnych, niezależnych od siebie grup, które prowadziły drapieżny tryb życia, w wyniku czego z czasem stały się podobne do siebie.

Jednak między jastrzębiowatymi a sokotowatymi istnieją wyraźne i znaczne różnice. Pierwsze budują dla swych piskląt gniazda, drugie – składają jaja na gołym podłożu.

Jastrzębie wystrzykują swój kał łukiem, sokoły pozwalają mu spaść. Jastrzębie zabijają swą zdobycz szponami, z których dwa są szczególnie mocne i ostre jak sztylety (śmiertelny chwyt), sokoły zabijają ofiarę w locie jednym uderzeniem (śmiertelne uderzenie) i gdy ta spada, chwytają ją wszystkimi palcami (pazury są równej długości). Jastrzębie stają obiema nogami na zdobyczy, sokoły trzymają ją jedną nogą. Brzegi dzioba jastrzębiowatych są gładkie lub lekko faliste, natomiast na brzegu dzioba sokołów widać wyraźny „ząb”, któremu odpowiada wycięcie w szczęce dolnej. Ale istnieje też wiele cech wspólnych, zwłaszcza w biologii rozrodu.

Wszystkie ptaki drapieżne wykluwają się z otwartymi oczami, pokryte jasnym puchem. Od początku przyjmują pokarm z dzioba matki i reagują wyraźnie na czerwony kolor kęsów pożywienia. Lęgną się tylko raz w roku. Najczęściej wysiaduje tylko samica, do samca należy przynoszenie jej pożywienia.

W czasie toków wszystkie ptaki drapieżne unoszą się nad swoim terytorium gniazdowym, popisują się talentami lotniczymi, prezentując długie loty nurkujące, którym często towarzyszy głośny krzyk.

Samce niektórych gatunków drapieżnych są aż o jedną trzecią mniejsze niż samice.

Ptaki drapieżne żyją tam, gdzie znajdują dość pożywienia. Latają zarówno nad gorącymi pustyniami, jak i na północy w czasie nocy polarnej, nie ma ich tylko na Antarktydzie. Różnią się znacznie wielkością: istnieją małe sokoliki nie większe niż szpaki, ale i największy z ptaków latających, kondor, należy do drapieżnych. Przy tym jest on tylko małą kopią wymarłego sępa o dużo większej rozpiętości skrzydeł.

Wśród drapieżnych są szybownicy, którzy nie machając skrzydłami zataczają kręgi wznosząc się ku górze tak długo, jak długo dzięki słońcu tworzą się prądy termiczne.

Są też myśliwi czatujący, którzy z ukrycia, znienacka i z niezwykłą szybkością dopadają zdobyczy.

Wszystkie europejskie ptaki drapieżne żywią się tylko pokarmem zwierzęcym, przy czym sępy preferują padlinę. Większe ptaki żyją samotnie i potrzebują terytorium łowieckiego, które może wyżywić tylko jedną parę. Mniejsze, odżywiające się owadami oraz sępy mogą żyć w towarzystwie innych i lęgną się w koloniach. Wiele gatunków ptaków drapieżnych jest dziś zagrożonych.

W Polsce wszystkie ptaki drapieżne znajdują się pod ochroną.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *